Gevoelsmatig

Niet alleen in praktisch opzicht is het een hele opgave om in je rol als stiefmoeder te groeien. De emotionele ontwikkeling heeft waarschijnlijk nog veel meer impact. Ook hier ontbreekt het standaard recept, maar ervaren stiefmoeders en onderzoekers geven wel bepaalde aandachtspunten:

Zonder eigen kinderen

Een stiefmoeder hoeft niet hetzelfde voor haar stiefkinderen te voelen als hun moeder of vader. Daarover hoef je je ook niet schuldig te voelen. Een stiefmoeder investeert emotioneel ook minder dan de moeder. Je staat open voor een geleidelijke ontwikkeling van een bepaalde band, maar als die niet ontstaat is dat ook prima. Je bent wel betrokken bij je stiefkinderen, daarop mogen ze rekenen. Je maakt immers deel uit van elkaars leven. Als er wel een ruzies of strubbelingen zijn, betrek je dat niet zomaar op jezelf. Je kunt goed relativeren en hebt oog voor de verschillende belevingen van de gezinsleden. Je stelt indien nodig je verwachtingen en inspanningen bij, zodat je perspectief reëel blijft en je jezelf niet wegcijfert. Je hoort bij het gezin en alle gezinsleden respecteren jouw plaats daarbinnen. Van je partner mag je meer verwachten. Hij hoeft niet alle problemen op te lossen, maar hij heeft begrip voor jouw beleving en waardeert je inzet. Je accepteert dat je het soms niet weet en niet altijd invloed hebt op hoe de dingen gaan. Daarmee voorkom je frustratie, machteloosheid en teleurstellingen. Soms kan deze begrenzing je frustreren. Toch geeft deze insteek rust en ruimte, omdat je je niet langer verantwoordelijk hoeft te voelen voor iets waarop je weinig invloed hebt.

Met eigen kinderen

Als je zelf kinderen hebt of met je nieuwe partner kinderen krijgt, voel je waarschijnlijk veel meer voor die kinderen. Je bent immers hun moeder. Daarover hoef je je niet schuldig te voelen of te schamen, het zijn instinctieve-biologische processen. Die onvoorwaardelijke liefde die je voor je eigen kinderen voelt, krijgen de kinderen ook van hun vader en moeder. Je doet ze dus niets tekort. Je behandelt alle kinderen (zeker als ze niet veel schelen in leeftijd) hetzelfde. Stiefkinderen zien je gedrag en niet je gevoel, maar snappen best dat je iets anders voor hen voelt dan voor de eigen kinderen. Dat hebben ze namelijk zelf ook. Ze geven misschien veel om je, maar hun eigen moeder blijft bijna altijd belangrijker. Je voelt je wel betrokken bij het welbevinden van je stiefkinderen, maar je voelt je niet als hun tweede moeder. Er zijn grenzen.

Verhalen

Er zijn nog geen verhalen beschikbaar bij dit onderwerp.