Een andere basis

Het grote verschil tussen een traditioneel oftewel kerngezin (waar de ouders niet gescheiden zijn) en een stiefgezin is de basis. In een kerngezin kiezen de partners samen voor kinderen. In het gezinsleven spelen de kinderen dan ook een belangrijke, zo niet de belangrijkste rol. Daar ligt het zwaartepunt. Vaak heeft de moeder de meeste zorgtaken en is zij de spil van het gezin.

In een stiefgezin is de situatie anders. De stiefmoeder heeft niet dezelfde verantwoordelijkheid en zeggenschap als de biologische ouders. Je kunt dus ook niet dezelfde focus op de kinderen verwachten als bij een kerngezin. Bij een stiefgezin ligt het zwaartepunt eerder bij de relatie met je partner, daar moet je mee verder als de kinderen het huis uit zijn. Die relatie is ook erg belangrijk, want een stiefgezin runnen vraagt veel van beide partners. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de stiefkinderen niet belangrijk zijn. Maar het zwaartepunt ligt (met name voor stiefmoeders) gewoon ergens anders.

Dat betekent dat je investeert in elkaar: je onderneemt dingen zonder de kinderen, maakt tijd voor een goed gesprek en hebt oog voor elkaar. Ervaren stiefmoeders beschermen hun relatie meer en richten zich meer op hun partner dan op de kinderen. Het stiefgezin draait bij hen vaak niet om de stiefmoeder, maar om de vader. Hij heeft tenslotte ook de primaire verantwoordelijkheid voor de kinderen. Dit vereist misschien veel meer input dan vaders gewend zijn, maar het is wel een evenwichtig uitgangssituatie. Overigens zijn de meningen hierover verdeeld. Sommige onderzoekers stellen dat gezinsgerichte paren een betere partnerrelatie opbouwen dan partnergerichte paren.

Verhalen

Er zijn nog geen verhalen beschikbaar bij dit onderwerp.